UNFCCC
Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC)
Grafiek "COP-curve": aangepast door CO2.Earth uit een carboncredits.com afbeelding.
Conferenties van de Partijen (COP)
Conferentie van de Partijen (COP) van het VN-Veiligheidsverdrag
UNFCCC 2015: COP 21 in Parijs
CO₂.Aarde 2015 : COP 21 in Parijs
CO₂.Aarde COP - curve
UNFCCC Alle COPs
Stabiliseren CO2
Bij de reactie van de mensheid op klimaatverandering en aanverwante mondiale milieuproblemen zijn veel deelnemers en vele soorten deelnemers betrokken. En er zijn veel onderling verbonden onderdelen van de respons. CO2.Earth verdeelt de onderdelen in acht stappen. Het doel is om individuen een toegangspunt te geven om de wereldwijde schaal van de reactie van de mensheid te begrijpen.
Door de brokken in acht stappen te presenteren, wordt een stapsgewijze volgorde voorgesteld. Er bestaat een bepaalde volgorde, maar de realiteit is niet zo eenvoudig. Er wordt veel terug en vooruit gesprongen. Je zult misschien ontdekken dat sommige aspecten van de reactie van de mensheid ontbreken. Het is slechts een vereenvoudigde beschrijving die het gemakkelijker maakt om de soorten elementen te begrijpen waaruit de reactie van de mensheid bestaat. De stappen staan hieronder vermeld.
STAP 1 Probleemidentificatie
STAP 2 Stel het uiteindelijke doel vast
STAP 3 Basisprincipes van stabilisatie
STAP 4 Wereldwijde betrokkenheid
STAP 5 Wereldwijde doelstellingen
STAP 6 Transformatieve veranderingen
STAP 7 Stabilisatiebewaking
STAP 6: Transformative Wijzigingen
Actie is niet genoeg. Om nuttig te zijn, moeten acties de wereldenergie- en hulpbronnenstelsels helpen om tijdig over te schakelen naar duurzaamheid op korte en lange termijn. Om te weten wat helpt en wat niet, leren over aardesystemen en condities leiden tot een stabilisatie van CO2 in de atmosfeer. Leren opent nieuwe vergezichten en wegen voor transformatie. Het is een praktische en uiterst belangrijke stap die individuen kunnen nemen als reactie op klimaatverandering.
Deze korte webpagina introduceert een klein aantal ideeën en concepten die zijn gekozen om inspiratie op te doen voor het leren van het aardingssysteem, CO2 stabilisatie en aanverwante zaken. Ongeacht welke bronnen van leren en transformatie u het meest inspireren, overweeg om een weloverwogen beslissing te nemen om verder te leren over systemen en stabilisatie.
Innoveren om Zero
In 2010 hield BIll Gates een TED-talk, "Innovating to Zero." In de lezing erkent hij het advies dat hij van wetenschappers heeft gekregen over de onvermijdelijke behoefte aan mondiaal CO2 emissies tot nul dalen. En het erkent de noodzaak om een einde te maken aan de wereldwijde klimaatverandering om de humanitaire vooruitgang die op veel andere gebieden wordt waargenomen, te behouden.
Het gesprek van Gates wijst op een bepaald antwoord: kernenergie van de 4e generatie. De lezing is niet gepost om dit enkele recept te promoten. Het is niet om te promoten technologie als een op zichzelf staand antwoord op mondiale milieuproblemen. Het doel is om het idee te promoten dat mensen en samenlevingen het vermogen hebben om menselijk vernuft en innovatie te bevorderen om tot nulemissies te komen. Ongeacht uw mening over het recept dat Bill Gates presenteert, beschouw zijn lezing als een goed voorbeeld van het combineren van doel en innovatie om trajecten te ontwikkelen naar resultaten die zo moeilijk zijn als 'nul'. CO2 uitstoot.' Innovatie onthult tenslotte veel paden, waaronder paden die vandaag onvoorstelbaar lijken.
Bronvideo TED: Bill Gates, Innoveren tot nul! (Ondertitels beschikbaar)
Ontdoen van fossiele brandstoffen
Geld praat. Geld doet ertoe. Individuen en groepen kunnen verandering beïnvloeden door weloverwogen investeringsbeslissingen te nemen. Het verplaatsen van geld van infrastructuur voor fossiele brandstoffen naar alternatieve, koolstofvrije energie zegt veel. Je zou kunnen zeggen dat het helpt om wijsheid en intelligentie in het marktsysteem te injecteren. En dat is maar goed ook, toch?
Leidt de manier worden studenten en docenten over de hele wereld overtuigen van hogeschool en universiteit administraties institutionele geld te verplaatsen van fossiele brandstoffen investeringen - en maak investeringen die aansluiten bij een welvarende future.Consider dit fragment uit een open brief met meer dan 300 faculteit ondertekend Stanford University in Californië, Verenigde Staten:
Als een universiteit wil buitengewone jongeren opleiden, zodat ze de helderste mogelijke toekomst kunnen bereiken, wat betekent het voor het tegelijkertijd dat de universiteit om te investeren in de vernietiging van die toekomst?
~ 300 + faculteit van de Universiteit van Stanford
Links
Stanford Faculty Divest 2015-brief ter ondersteuning van desinvestering in fossiele brandstoffen
Fossil Free Stanford Students zweren ongehoorzaamheid als Stanford niet van haar fossiele brandstoffen afstapt.
Startpagina Fossil Free | Leer hoe je in jouw regio kunt desinvesteren
Rolling Stone McKibben (2013) Het pleidooi voor desinvestering in fossiele brandstoffen
Rolling Stone McKibben (2012) De angstaanjagende nieuwe wiskunde van de opwarming van de aarde
Relevant
Klimaatweb: Gestrande activa YouTube: Navigeren door het klimaatweb
Bloomberg meldt dat Duitsland begint met de uitfasering van 'zwart goud'.
Hernieuwbare energie
Ongeveer 90% van wereldwijd CO2 uitstoot komt van verbranding van fossiele brandstoffen. Als de mensheid nul wil bereiken CO2 uitstoot en een toekomst creëren zonder niet-hernieuwbare fossiele brandstoffen, vereist het wereldwijde energiesysteem transformatie. Energie-infrastructuur moet worden vervangen door infrastructuur voor hernieuwbare energiebronnen.
Relevant
Het Solutions Project (VS) Overgang naar 100% schone, hernieuwbare energie
Systemen Transformation
De stijgende CO₂-concentratie en andere mondiale milieuproblemen betreffen complexe systemen van aarde en mens. Om deze uitdagingen en effectieve oplossingen te begrijpen, is het nuttig om in systeemtermen te denken. Veel scholen, docenten en hulpmiddelen zijn beschikbaar om mensen te helpen bij het leren over systemen. Hieronder vindt u een korte, inleidende lijst met hulpmiddelen. Deze lijst zal in de loop der tijd zeker worden uitgebreid.
Links
Centrum voor Ecoliteracy: Zeven lessen voor leiders in systeemverandering
Video en congresverslag van de Transformation 2013-conferentie van de Universiteit van Oslo
WBGU World in Transition rapporteert
Routes voor ontkoling
Rome is niet op een dag gebouwd. De ontwikkeling van een nieuw systeem kost tijd. Er zijn zoveel details dat het onmogelijk is om alle beslissingen van tevoren te nemen. In deze complexe situaties vergroot een duidelijke richting de effectiviteit. Door een pad te definiëren, krijgt u een gedeeld gevoel van hoe vorderingen worden gemaakt. Paden voor klimaatrespons worden algemeen besproken en er zijn veel opties.
Streven te mengen ambitie en uitvoerbaarheid, de Deep ontkoling Pathways Project (DDPP) wordt geïntroduceerd als een aanpak die aandacht verdient.
De DDPP is een samenwerkingsinitiatief om te begrijpen en te laten zien hoe individuele landen kunnen overstappen naar een koolstofarme economie. Het laat zien dat de wereld kan voldoen aan de internationaal overeengekomen doelstelling om de gemiddelde oppervlaktetemperatuur op aarde te beperken tot minder dan 2 ° C. Het vermijden van deze drempel betekent dat de wereldwijde netto-uitstoot van broeikasgassen tegen de tweede helft van de eeuw nul moet naderen. Dit vereist een grondige transformatie van energiesystemen tussen nu en 2050 door middel van een sterke afname van de koolstofintensiteit in de economie. De onderzoekers noemen deze transmortatie "diepe decarbonisatie".
De DDPP publiceert trajecten voor de wereld en 15 landen. De enkele link hieronder brengt u naar de DDPP-site en tal van publicaties en tools voor het ontwerpen van een transformatief pad naar decarbonisatie.
Link
Website van het Deep Decarbonization Pathways Project (DDPP)
STAP 3: Stabilisatie Basics
Welke omgevingscondities moeten er zijn om het klimaatsysteem op aarde te stabiliseren? CO2.earth presenteert een paar basisconcepten voor het begrijpen van klimaatstabilisatie in een aardsysteemcontext. Beschouw de links hier bij Stap 3 als een mogelijk startpunt. Het is verre van volledig of af.
Global Voordat Lokale
"We hebben een duidelijker beeld van toekomstige klimaatveranderingen op wereldschaal dan van de lokale gevolgen van een opwarming van de aarde. En we weten waarom."
~ Rasmus E. Benestad 2015 [ info ]
Lokale gegevens zijn variabeler en mogelijk in strijd met algemene wereldwijde trends. Het kan ons veel vertellen, maar wereldwijde gegevens kunnen een planetaire trend signaleren die duidelijker en betrouwbaarder kan zijn dan lokale signalen.
RealClimate 2015: Klimaatverandering komt steeds dichterbij.
CO2 Stabilisatie Vereisten
Intro
Het IPCC gepubliceerde een 'Veelgestelde vragen' in 2007 dat de veranderingen in atmosferische stabilisatie voor verschillende broeikasgassen kwantificeert op basis van het percentage besparingen in de wereldwijde uitstoot door menselijke bronnen. Grotendeels gebaseerd op die bron, verandert de relatie tussen veranderingen in CO2 emissies en veranderingen in de lucht CO2 is hieronder samengevat.
Emissies Wijzigingen vs. atmosferische veranderingen
Een wereldwijde 10-daling CO2 emissies zullen resulteren in een 10% vermindering van de groeisnelheid voor atmosferisch CO2 concentraties. Om atmosferisch te stabiliseren CO2 op de korte of de lange termijn zijn veel diepere bezuinigingen nodig.
"Een 50% reductie zou de atmosfeer stabiliseren CO2, maar slechts voor minder dan een decennium. Daarna sfeervol CO2 zou naar verwachting weer stijgen als het land en de oceaan zinken dalen als gevolg van bekende chemische en biologische aanpassingen. Volledige eliminatie van CO2 geschat wordt dat emissies zullen leiden tot een langzame afname van de atmosferische CO2 van ongeveer 40 ppm in de 21st eeuw. "
~ IPCC (2007, blz. 824)
Short Term Stabilization
Om te begrijpen waarom emissies gehalveerd moeten worden om atmosferische stabilisatie te bereiken, leer je over de luchtfractie voor CO2 emissies uit menselijke bronnen. Zie het volgende tabblad voor een inleiding op dit concept.
Long Term Stabilization
De verwijzing hierboven naar "volledige eliminatie van CO2 emissies "is niet alleen een geïdealiseerd scenario. Het is een voorwaarde voor langdurige stabilisatie van CO2 concentraties in de atmosfeer.
"Alleen in het geval van in wezen volledige eliminatie van emissies kan de atmosferische concentratie van CO2 uiteindelijk worden gestabiliseerd op een constant niveau. Alle andere gevallen van matig CO2 emissiereducties vertonen toenemende concentraties vanwege de karakteristieke uitwisselingsprocessen die verband houden met het circuleren van koolstof in het klimaatsysteem. "
~ IPCC (2007, blz. 824)
Deze informatie is van cruciaal belang voor het begrijpen van het niveau van emissiereducties dat nodig is om de atmosferische stabiliteit te stabiliseren CO2 en praktisch gesproken ook de mondiale temperatuur en het wereldwijde klimaat.
Gevolgen van Delay
Het vijfde beoordelingsrapport vermeldt ook dat cumulatief CO2 emissies na verloop van tijd verhogen schade en mogelijkheden van onomkeerbare effecten.
"Aanzienlijke bezuinigingen op de uitstoot van broeikasgassen in de komende decennia kunnen de risico's van klimaatverandering aanzienlijk verminderen door de opwarming in de tweede helft van de 21st eeuw en daarna te beperken. Cumulatieve emissies van CO2 bepalen grotendeels het globale gemiddelde oppervlakopwarming aan het einde van de 21st eeuw en daarna. Beperking van risico's tussen RFC's zou een limiet voor cumulatieve emissies van CO2. Een dergelijke limiet zou vereisen dat de wereldwijde netto-uitstoot van CO2 uiteindelijk tot nul afnemen en de jaarlijkse uitstoot in de komende decennia beperken. "
~ IPCC (2014, blz. 19)
Andere broeikasgassen
Om de uitstoot voorwaarden te identificeren voor het stabiliseren van andere broeikasgassen, zie het IPCC 2007 10.3 FAQ.
Conclusie
Wetenschappelijke informatie over de stabilisatie van CO2 concentraties wijzen naar nul globaal CO2 emissies uit menselijke bronnen als voorwaarde voor het bereiken en behouden van een gestabiliseerde atmosfeer CO2 niveaus voor de lange termijn.
Discussie
De mensheid heeft een aantal keuzes te maken.
Een daarvan is of het al dan niet stabilisatie wil bereiken. De handtekeningen van 195 landen die het Raamverdrag van de VN inzake klimaatverandering, artikel 2 in het bijzonder, hebben aangenomen, geven aan dat de mensheid die keuze in de jaren negentig heeft gemaakt. Onze instellingen kozen voor stabilisatie.
De volgende keuzes zijn de volgende:
- Tegen welke datum of atmosferische niveaus zal de mensheid een eerste stabilisatie bereiken CO2 en andere broeikasgassen (inclusief een snelle wereldwijde vermindering van de mens CO2 emissies van ongeveer 50%)?
- Tegen welke datum of atmosferische niveaus zal de mensheid stabilisatie op lange termijn bereiken CO2 en andere broeikasgassen (via de eliminatie van de mens CO2 emissies).
Links
Science Daily: Om het klimaat te stabiliseren zijn bijna nul CO2-uitstoot nodig.
Carbon Tracker: Fossiele brandstoffen zijn verleden tijd. De rest is slechts detail.
Gerelateerde Links
GRL 2008 Matthews & Caldeira | Stabilisatie van het klimaat vereist bijna nul emissies [ .pdf ]
Verwante Concept
Zie het volgende tabblad voor een kennismaking met "airborne fractie."
Referenties
IPCC. (2014). Klimaatverandering 2014: Syntheseverslag. Bijdrage van werkgroepen I, II en III aan het vijfde beoordelingsrapport van het Intergouvernementele Panel voor Klimaatverandering. (Kernteam, RK Pachauri & LA Meyer Eds.). Genève, Zwitserland: IPCC. [ web + .pdf + Chinees + Koreaans ]
Meehl, GA, Stocker, TF, Collins, WD, Friedlingstein, P., Gaye, AT, Gregory, JM,. . . Zhao, Z.-C. (2007). Wereldwijde klimaatprojecties. Veelgestelde vraag 10.3: Als de uitstoot van broeikasgassen wordt verminderd, hoe snel dalen de concentraties in de atmosfeer dan? In S. Solomon, D. Qin, M. Manning, Z. Chen, M. Marquis, KB Averyt, M. Tignor, & HL Miller (Eds.), Climate Change 2007: The Physical Science Basis. Bijdrage van werkgroep I aan het vierde beoordelingsrapport van het Intergovernmental Panel on Climate Change (pp. 824-825). Cambridge, VK en New York, VS: Cambridge University Press.
CO2 Luchtfractie
Links
Belangrijkste punten van het wereldwijde koolstofbudget van GCP 2015 (compact)
Science Daily '09: Neemt het aandeel van antropogene CO₂ in de atmosfeer toe?
SkS CO₂ - niveaus en luchtfractie
ACS- broeikasgasbronnen en -putten
CO₂ aarde Wereldwijde koolstofemissies
Papieren
ESSD '15 Le Quéré et al. | Mondiaal koolstofbudget 2015 [. pdf ]
Biogeologie '15 Sitch et al. | Recente trends, regionaal CO2 bronnen en putten [.pdf]
GRL Neemt het aandeel van antropogene CO₂-uitstoot in de atmosfeer toe?
Nature Geoscience '09 Le Quéré et al. | Trends in de bronnen en putten van CO2 [.pdf via GCP]
Referenties
Canadell JG et al. (2007) Bijdragen aan atmosferische versnelling CO2 groei van
economische activiteit, de koolstofintensiteit, en de efficiëntie van natuurlijke putten. PNAS 104:
18866-18870, http://www.pnas.org/content/104/47/18866.abstract
Friedlingstein P, Houghton RA, Marland G, Hackler J, Boden TA, Conway TJ,
Canadell JG, Raupach MR, Ciais P, Le Quéré C. Update over CO2 uitstoot. Natuur
Geoscience, Online 21 2010 november.
Le Quéré, C., Moriarty, R., Andrew, RM, Canadell, JG, Sitch, S., Korsbakken, JI,. . . Zeng, N. (2015). Wereldwijde koolstofmarkt begroting 2015. Aardsysteemkunde Data, 7 (2), 349-396. doi: 10.5194 / ESSD-7-349-2015
Raupach MR et al. (2007) Wereldwijde en regionale versnellers CO2 emissies.
Proceedings van de National Academy of Sciences 14: 10288-10293.
http://www.pnas.org/content/104/24/10288
Klimaatverandering Inertia
Inertie in het klimaatsysteem betekent dat de gevolgen van klimaatverandering en klimaatverandering nog decennia tot eeuwen zullen aanhouden nadat de bronfactoren die verantwoordelijk zijn voor de veranderingen zijn verwijderd. Hieronder worden drie soorten traagheid geïntroduceerd die het klimaatsysteem beïnvloeden, samen met het maskerende effect van aerosolen.
Dit tabblad beschouwt de volgende:
- toegewijd CO2 emissies van de bestaande infrastructuur
- geëngageerde temperatuur en de zeespiegel stijgt van Broeikasgasemissies 'al in de atmosfeer "
- voorafgaande opwarming gemaskeerd door de koelende werking van aërosolen die kan dalen
Infrastructuur Inertia
Zelfs als de mensheid zich ertoe verbindt de door de mens veroorzaakte bijna te elimineren CO2 emissies, energie en transportinfrastructuur hebben een lange levensduur die aanzienlijk is CO2 emissieverplichtingen voor de komende 50 jaar (Davis et al., 2010). Deze infrastructurele inertie "kan de belangrijkste bijdrage leveren aan de totale toekomstige opwarming van de aarde" (p. 330).
Geëngageerde Emissies
In een hypothetisch voorbeeld waar toekomst CO2 emissies zijn beperkt tot CO2-emissies die nu bestaan, schatten onderzoekers dat die emissies (van 2010 tot 2060) een stabilisatie van de atmosferische CO2 onder 430 ppm en een gemiddelde opwarming om ongeveer 1.3 ° C boven pre-industriële niveaus te bereiken. Ter vergelijking, scenario's die het mogelijk maken CO2-uitbreidende infrastructuur om uit te breiden resulteerde in opwarming van 2.4 ° C tot 4.6 ° C door 2100 en atmosferisch CO2 van meer dan 600 ppm.
Warming Locked In
Wereldwijd opwarming van bijna 1.5 ° C boven de pre-industriële tijd (tot ongeveer 0.8 ° C in 2014), is al opgesloten in het systeem aarde door het verleden en voorspelde broeikasgassen (Wereldbank, 2014).
Need for Alternatives
De onderzoekers merken dat op CO2-emitting infrastructuur die bestond in 2010 was niet voldoende om atmosferisch te pushen CO2 en opwarming van de aarde voorbij de vangraildoelen van 450 ppm CO2 en 2 ° C. Ze waarschuwen dat het de CO2-uitstootende infrastructuur die nog niet is gebouwd en die de wereld blootstelt aan de meest bedreigende klimaateffecten. Om dit scenario te vermijden, zijn buitengewone inspanningen vereist om alternatieven te ontwikkelen (Davis et al., 2010).
Climate Change Commitment
In een aantal klimaatstudies zijn modellen gebruikt om simulaties uit te voeren die vertraagde klimaatveranderingen en effecten in hypothetische stabilisatiescenario's identificeren en kwantificeren. Deze studies stellen wetenschappers in staat te leren hoe de aarde naar verwachting zal reageren op een stopzetting van de uitstoot van broeikasgassen die het klimaatsysteem opwarmen, en van aerosols die een deel van de opwarming van de broeikasgassen maskeren. Ze laten zien dat de grootste traagheid (vertraagde respons) wordt gevonden in de oceanen, en dat enige traagheid wordt gevonden op mondiale temperatuurniveaus.
Meehl en zijn mede-onderzoekers (2006) creëerden bijvoorbeeld een hypothetisch scenario waarin de broeikasgasconcentraties in 2000 de komende 100 jaar hetzelfde bleven. De meervoudige simulaties die ze uitvoerden, toonden aan dat "we ons al inzetten voor 0.4 ° C meer opwarming van de aarde tegen het jaar 2100, vergeleken met 0.6 ° C waargenomen opwarming tegen het einde van de twintigste eeuw" (p. 2603). Verder vertoont de temperatuur tekenen van afvlakking 100 jaar nadat de atmosferische broeikasgasniveaus zijn gestabiliseerd.
Het zeeniveau vertoont een grotere traagheid dan de temperatuur op aarde. De stijging van de zeespiegel steeg meer dan het dubbele van de waargenomen stijgingen in de voorgaande 100 jaar (1901 tot 2000). Tegen 2100 laten de 'Meehl-simulaties' een voortdurende stijgende lijn zien.
Als de wereld plotseling stopt met het verbranden van fossiele brandstoffen op 1 januari volgend jaar, atmosferisch CO2 zou snel stabiliseren. Maar de temperatuur en het zeeniveau zouden nog lang daarna blijven stijgen. Wetenschappers noemen deze vertraagde stabilisatie van de temperatuur en andere klimaateffecten 'klimaatverbintenis'.
Onomkeerbaarheid
Een groot deel van de klimaatverandering is grotendeels onomkeerbaar op menselijke tijdsschalen, tenzij netto antropogeen CO2 emissies
waren sterk negatief over een aanhoudende periode. Zien IPCC AR5, Ch 12, p. 1033.
Aërosolen
Matthews en Zickfeld (2012) geschat dat de volledige afschaffing van aërosolen resulteert in opwarming van tussen 0.25 ° C en 0.5 ° C in het decennium na de afschaffing ervan.
Conclusie
Vertraagde al reacties in het systeem verhoog de urgentie om onmiddellijk actie te ondernemen om alternatieven voor te bouwen en te implementeren CO2 en GHG-emittig-infrastructuur die nu in gebruik zijn.
Links
IPCC '07 AR4 WGI | 10.7.1 | Klimaatveranderingsverbintenis tot het jaar 2300
IPCC '01 Menselijke invloeden blijven de atmosfeer in de 21e eeuw veranderen.
Nature '05: Oceanen versterken de effecten van klimaatverandering
Wereldbank '14: Verlaag de druk [ rapport uit 2014 ]
Referenties
Armour, KC, & Roe, GH (2011). Klimaatverbintenis in een onzekere wereld. Geophysical research letters, 38(1). doi:10.1029/2010GL045850 [ GRL + .pdf ]
Davis, SJ, Caldeira, K., & Matthews, HD (2010). toekomst CO2 emissies en klimaatverandering van bestaande energie-infrastructuur. Wetenschap, 329 (5997), 1330-1333. doi: 10.1126 / science.1188566
Friedlingstein, P., & Solomon, S. (2005). Bijdragen van vroegere en huidige menselijke generaties aan de door koolstofdioxide veroorzaakte opwarming. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America, 102(31), 10832-10836.
Gillett, NP, Arora, VK, Zickfeld, K., Marshall, SJ en Merryfield, WJ (2011). Aanhoudende klimaatverandering na een volledige stopzetting van de uitstoot van kooldioxide. Nature Geoscience, 4 (2), 83-87. doi: 10.1038 / ngeo1047
Meehl, GA, Washington, WM, Santer, BD, Collins, WD, Arblaster, JM, Aixue, H., . . . Strand, WG (2006). Klimaatveranderingsprojecties voor de eenentwintigste eeuw en klimaatverbintenis in de CCSM3 . Journal of Climate, 19(11), 2597-2616.
Matthews, HD, & Zickfeld, K. (2012). Klimaatreactie op het tot nul reduceren van de uitstoot van broeikasgassen en aerosolen. Nature Climate Change, 2(5), 338-341. doi:10.1038/nclimate1424
Wigley, TML (2005). De klimaatveranderingsverbintenis . Science, 307(5716), 1766-1769.
Carbon Budget
Cumulatief carbon budget
IPCC over de begroting
Link naar zickfeld op tijd voor de begroting.
Link naar GCP over begroting gebruikt.
Beleidskeuze = hoeveel links te gebruiken
Huffington Post '15 Mann | Hoe dicht zijn we bij gevaarlijke opwarming?
STAP 2: Stel uiteindelijke doel

Bronafbeelding UNFCCC
De mensheid heeft een ultiem doel dat haar reactie op klimaatverandering moet sturen. Het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering (UNFCCC) trad op 21 maart 1994 in werking. De 195 landen die het UNFCCC hebben geratificeerd, zijn partij bij het Verdrag. Door het UNFCCC te ratificeren, hebben zij elk een ultiem doel aangenomen dat is vastgelegd in artikel 2:
Artikel 2
Objectief
Het uiteindelijke doel van dit Verdrag en alle daarmee verband houdende juridische instrumenten die de Conferentie van de Partijen kan aannemen, is om , overeenkomstig de relevante bepalingen van het Verdrag, de concentraties broeikasgassen in de atmosfeer te stabiliseren op een niveau dat gevaarlijke antropogene verstoring van het klimaatsysteem voorkomt. Een dergelijk niveau moet worden bereikt binnen een tijdsbestek dat voldoende is om ecosystemen in staat te stellen zich op natuurlijke wijze aan te passen aan de klimaatverandering, om te waarborgen dat de voedselproductie niet in gevaar komt en om een duurzame economische ontwikkeling mogelijk te maken.
De wereld heeft een uiteindelijk doel, maar is duidelijk wat er nodig is? De simpele conclusie is dat 195 landen hebben afgesproken om de concentratie van broeikasgassen ooit te stabiliseren. Maar wat is gevaarlijke interferentie met het klimaatsysteem?
Het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) heeft deze vraag in 2007 behandeld in zijn vierde beoordelingsrapport (AR4). Het IPCC bespreekt de bevindingen van expertgroepen die de bovengrens van het risico koppelen aan een gemiddelde wereldwijde temperatuurstijging van 1 tot 2 °C en broeikasgasconcentraties tot wel 550 deeltjes per miljoen CO₂ - equivalent. Het AR4 van het IPCC richt zich op de belangrijkste kwetsbaarheden die verband houden met artikel 2: biologische systemen, sociale systemen, geofysische systemen, extreme weersomstandigheden en regionale systemen. Het IPCC-artikel ' What is dangerous interference with the climate system? ' bespreekt de complexiteit van deze vraag in meer detail.
Sinds 2007 hebben sommige wetenschappers 350 geïdentificeerd ppm CO2 als bovengrens, hoewel een verhoogde stralingsforcering van 1 watt per vierkante meter aarde meer omvattend is omdat het andere broeikasgassen en alle andere door de mens veroorzaakte factoren omvat (Hansen et al., 2008; Rockström et al., 2009; Steffen et al., 2015).
Links
IPCC-2007 Wat is gevaarlijke verstoring van het klimaatsysteem?
UNFCCC : Introductie van het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering
Tekst van het VN-VK -verdrag (Engels) [PDF]
Referentie
UNFCCC. Eerste stappen naar een veiligere toekomst: Introductie van het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering. Geraadpleegd op 5 oktober 2015 via http://unfccc.int/essential_background/convention/items/6036.php [ link ]
Rio 1992 Earth Summit (Context)

Bron VN Foto | Michos Tzavaros
De VN-conferentie over milieu en ontwikkeling (UNCED) van 1992 - algemeen bekend als de Earth Summit - 'was een keerpunt in de geschiedenis van internationale onderhandelingen en legde, zoals het deed, de basis voor een nieuw wereldwijd partnerschap om duurzame ontwikkeling voor alle volkeren van de wereld ”(Cicin-Sain, 1996, p. 123). De conferentie resulteerde in vijf grote overeenkomsten:
- Rio beginselverklaring
- Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering
- Verdrag inzake biologische diversiteit
- 21 Agenda
- Een 'Statement on Forest Principles'
Deze overeenkomsten bevatten een visie voor een duurzamere en rechtvaardigere mondiale samenleving. Ze wezen ook op een wegenkaart om er te komen. Dat wil zeggen, ze combineerden wettelijke verplichtingen voor landen in de twee verdragen met een verscheidenheid aan 'soft law'-principes, richtlijnen en voorschriften om natiestaten en anderen te begeleiden bij een breed scala aan milieu- en ontwikkelingskwesties.
In de decennia sinds de aardetop van 1992 in Rio de Janerio zijn de vervolgacties en overeenkomsten uiteenlopend. Als we kijken naar het huidige landschap en toekomstige acties, kan het nuttig zijn om eerdere perspectieven en contexten te overwegen die hebben geleid tot mechanismen zoals het VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering. Dat is het is binnen deze ruimere context dat landen het uiteindelijke doel hebben aangenomen dat is verwoord in artikel 2 van het UNFCCC.
Links
Earth Summit (Algemeen)
VN -conferentie over milieu en ontwikkeling (1992)
EOE 1992 VN-conferentie over milieu en ontwikkeling, Rio de Janeiro
Verklaring van Rio milieubeheer
UNEP Rio-verklaring over het milieu
IISD Rio-verklaring over milieu en ontwikkeling
21 Agenda
UNEP Agenda 21
IISD Agenda 21
Statement of Forest Principles
VN- rapport uit 1992. Bijlage III: Verklaring van beginselen
IISD- principeverklaring over bossen
IISD Inleiding tot het wereldwijde bosbeleid
Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering
UNFCCC VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering
IISD VN-Raamverdrag inzake klimaatverandering
VN-Verdrag inzake biologische diversiteit
CBD -verdrag inzake biologische diversiteit
CBD draagt bij aan het in stand houden van het leven op aarde.
IISD -conventie over biologische diversiteit
Eerder Ontwikkelingen
UN WCED ONLINE BOEK | 'Brundtland-rapport' uit 1987
EOE 1972 VN-conferentie over het menselijk milieu, Stockholm
Stem van een Kind Delegate
"Als je niet weet hoe je het moet repareren, stop dan alsjeblieft met breken!"
~ Severn Cullis-Suzuki (Leeftijd 12 1992 op de Top van de Aarde)
Bron: YouTube / We Canada
Relevant
UNEP Severn Cullis-Suzuki 20 jaar later
ssjothiratnam.com Volledige tekst van de toespraak van Severn Suzuki op de VN-top over de aarde.
Referentie
Cicin-Sain, B. (1996). Implementatie van de Earth Summit: Vooruitgang sinds Rio. Marine Policy, 20(2), 123-143. doi:10.1016/S0308-597X(96)00002-4 [ tijdschrift ]
Duurzamheidsdoelen van de VN
Op 25 september 2015 hebben 193 lidstaten van de Verenigde Naties unaniem de nieuwe Agenda voor Duurzame Ontwikkeling (Agenda 2030) aangenomen. Deze nieuwe overeenkomst omvat in de kern 17 doelstellingen voor duurzame ontwikkeling.
SDG 'Goal 13' ondersteunt het werk dat via het UNFCCC wordt ondernomen door in te stemmen met "dringend actie te ondernemen om de klimaatverandering en de gevolgen daarvan te bestrijden. *" SDG13 stelt de volgende doelen:
13.1 Versterken van veerkracht en aanpassingsvermogen aan klimaatgerelateerde gevaren en natuurrampen in alle landen
13.2 Maatregelen inzake klimaatverandering integreren in nationaal beleid, strategieën en planning
13.3 Verbetering van het onderwijs, de bewustmaking en de menselijke en institutionele capaciteit op het gebied van matiging van, aanpassing aan klimaatverandering, vermindering van de impact en vroegtijdige waarschuwing
13.a Uitvoering geven aan de toezegging van de ontwikkelde landen die partij zijn bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake klimaatverandering om tegen 100 gezamenlijk $ 2020 miljard per jaar uit alle bronnen te mobiliseren om in de behoeften van ontwikkelingslanden te voorzien in de context van zinvolle mitigatiemaatregelen en transparantie over de uitvoering en het volledig operationeel maken van het Groen Klimaatfonds door het zo snel mogelijk te kapitaliseren
13.b Bevorder mechanismen voor het vergroten van de capaciteit voor effectieve planning en beheer in verband met klimaatverandering in de minst ontwikkelde landen en kleine eilandstaten in ontwikkeling, met aandacht voor vrouwen, jongeren en lokale en gemarginaliseerde gemeenschappen
* Erkennen dat het klimaatverdrag is de primaire internationale, intergouvernementele forum voor de onderhandelingen over de wereldwijde respons op klimaatverandering.
Deze en de andere 16 SDG's bouwen voort op de 8 Millennium Development Goals (MDG's) die tussen 2000 en 2015 een wereldwijd partnerschap tot stand brachten om extreme armoede terug te dringen.
De VN transformeert onze wereld: de Agenda 2030 voor duurzame ontwikkeling
Resolutie van de Algemene Vergadering van de VN , aangenomen op 25 september 2015 [ .pdf ]
VN- verslagen voor de VN-top over duurzame ontwikkeling 2015
PERSBERICHT VAN DE VN (25 september 2015) Goedkeuring van de Agenda voor Duurzame Ontwikkeling
PERSBERICHT VAN DE VN (26 september 2015) Meer over de vaststelling van de Agenda voor Duurzame Ontwikkeling
VN- blog (2015) Nieuwe agenda voor duurzame ontwikkeling unaniem aangenomen door 193 VN-leden
planetaire Grenzen

Bronafbeelding: Stockholm Resilience Centre
Onderzoek naar planetaire grenzen omvat broeikasgasconcentraties en hun temperatuureffecten. En het voegt 8 andere grenzen toe om een meer holistische reeks voorgestelde omgevingsmarkeringen te bieden voor de mensheid om zich te ontwikkelen binnen of het risico te lopen rampzalige gevolgen en onomkeerbare veranderingen in het milieu te veroorzaken die schadelijk kunnen zijn voor de menselijke ontwikkeling.
Dit is een onderzoekskader, geen beleidskader dat is aangenomen door VN-lidstaten. Het gebruik van dit raamwerk impliceert de doelstelling dat menselijke activiteiten de druk op het aardsysteem minimaliseren, zodat de menselijke ontwikkeling op planetair niveau duurzaam is voor de lange termijn.
Onderzoekers erkennen dat er aanzienlijke onzekerheid bestaat voor het kwantificeren van grenzen en het identificeren van het implact van een overschreden grens op de grenzen van andere aardsysteem. De onderzoeksbenadering is waarschuwend in zijn methoden en biedt vooraf waarschuwingen waar menselijke druk de menselijke ontwikkeling in gevaar brengt.
Het kader wordt geïntroduceerd als een manier om het verbreden van de focus op het klimaatsysteem kwesties aan de bredere context van het systeem aarde veranderingen omvatten.
2009 Onderzoek
Wetenschappers creëerden het concept "planetaire grenzen" als een onderzoekskader om een veilige zone of operatieruimte te helpen identificeren en kwantificeren waarin de mensheid generatie na generatie kan gedijen. Johan Rockström en andere vooraanstaande academici (2009) stelden voor het eerst negen nauw met elkaar verbonden biofysische drempels voor die, als ze worden overschreden, 'zouden kunnen zien dat menselijke activiteiten het aardsysteem voorbij de stabiele milieutoestand van het Holoceen duwen, met gevolgen die schadelijk of zelfs catastrofaal zijn voor grote delen van de wereld '(p. 472). Voorlopig stelden ze gekwantificeerde markeringen voor zeven van de grenzen voor als 'beste eerste gissingen'.
Voor een van de grenzen, klimaatverandering, stellen ze een alternatief voor de 2°C-grens voor en formuleren ze grenzen die consistent zijn met een eerdere bevinding van James Hansen en collega's (2008). Dat wil zeggen, ze suggereren dat de atmosferische CO₂- concentraties niet hoger mogen zijn dan 350 delen per miljoen en de stralingsforcering niet hoger dan 1 watt per vierkante meter boven het pre-industriële niveau (in 1750). Ze waarschuwen dat de meeste klimaatmodellen geen rekening houden met langetermijnfeedbackprocessen die de temperaturen veel hoger kunnen opdrijven dan voorspeld (bijvoorbeeld tot 6°C waar 3°C werd voorspeld). "Dit," schreven ze, "zou de geologische levensondersteunende systemen die zich in het late Kwartair hebben ontwikkeld bedreigen en de levensvatbaarheid van hedendaagse menselijke samenlevingen ernstig op de proef stellen" (Rockström et al., 2009, p. 473).
Door negen grenzen voor te stellen, biedt het raamwerk een uitgebreider perspectief voor het leren over en reageren op mondiale milieu-uitdagingen. De paper uit 2009 erkent andere broeikasgassen dan koolstof door 'stralingsforcering' voor te stellen als een gekwantificeerde drempel - een maatregel die wordt beïnvloed door alle broeikasgassen.
Aanzienlijk verbreedt het het perspectief door kritische milieudrempel op te nemen die rechtstreeks verband houdt met de wereldwijde koolstofcyclus (atmosferisch CO2 en oceaanverzuring) en die die minder overlappen. Voor dat laatste type drempels zijn voorbeelden van stikstof- en fosforcycli die worden beïnvloed door de landbouw, ongekende uitstervingspercentages, veranderingen in het gebruik van zoet water en de opeenhoping van persistente chemische verontreinigende stoffen.
Onderzoekers gemarkeerd drie planetaire grenzen - de klimaatverandering, het verlies aan biodiversiteit en verbeterde stikstof cycli - waar de snelle veranderingen "niet kan doorgaan zonder aanzienlijk eroderen de veerkracht van belangrijke onderdelen van de aarde-systeem functionerende" (p 473.).
2015 bijwerken
In 2015 publiceerden Will Steffen en veel van de oorspronkelijke onderzoekers (2015) een update van het planetaire grenzenraamwerk. De update reageerde op input van relevante wetenschappelijke gemeenschappen en algemene wetenschappelijke vooruitgang. Ze introduceerden een tweeledige benadering die de betekenis van bepaalde grenzen identificeert. Dat wil zeggen, klimaatverandering en biosfeerintegriteit werden geïdentificeerd als de "twee kerngrenzen ... die elk op zichzelf het potentieel hebben om het aardse systeem naar een nieuwe staat te drijven als ze substantieel en aanhoudend worden overschreden" (p. 1) .
De onderzoekers reageerden op verzameld bewijs dat de "zone van onzekerheid" heeft verkleind CO2 als een marker voor klimaatverandering. Als gevolg hiervan hebben ze het bereik voor atmosferisch verkleind CO2 van 350-550 ppm naar 350-450 ppm. Ze behielden het bereik van onzekerheden voor stralingsforcering tussen +1.0 en +1.5 W / m2, Opmerkend dat stralingsforcering was + 2.3 W / m2 in 2011 opzichte van 1750.
Onderzoek naar planetaire grenzen beantwoordt aan de algemene aanname dat "wereldontwikkeling binnen de biofysische grenzen van een stabiel aardsysteem altijd een noodzaak is geweest" (p. 7). De onderzoekers beweren een voorzorgsbenadering te volgen die rekening houdt met onzekerheid en "de samenleving ook de tijd geeft om te reageren op vroege waarschuwingssignalen dat zij een drempel nadert en de daaruit voortvloeiende abrupte of risicovolle verandering" (p. 2). De nadruk wordt gelegd op de noodzaak om rekening te houden met de traagheid van langzame aardsysteemprocessen, bijvoorbeeld bij klimaatverandering.
Links
SRC- onderzoek naar planetaire grenzen [Deze pagina bevat veel extra links]
SRC- cijfers en -gegevens voor de update van de planetaire grenzen in 2015
Relevant
CO₂.Aarde De Grote Versnelling (zie tabblad "De GA" )
SRC Downscaling planetaire grenzen: een veilige werklocatie voor Zweden?
Referenties
Hansen, J., Kharecha, P., Sato, M., Masson-Delmotte, V., Ackerman, F., Beerling, DJ, . . . Parmesan, C. (2013). Het beoordelen van “gevaarlijke klimaatverandering”: Vereiste reductie van koolstofemissies om jongeren, toekomstige generaties en de natuur te beschermen. PloS one, 8(12), 1-26. [ link ]
Hansen, J., Sato, M., Kharecha, P., Beerling, D., Berner, R., Masson-Delmotte, V.,. . . Zachos, JC (2008). Doel atmosferisch CO2: Waar moet de mensheid gericht? arXiv preprint arXiv: 0804.1126. [link]
IPCC. Klimaatverandering 2007. Werkgroep III: Beperking van klimaatverandering. Sectie 1.2.2: Wat is gevaarlijke verstoring van het klimaatsysteem? Geraadpleegd op 5 oktober 2015 via https://www.ipcc.ch/publications_and_data/ar4/wg3/en/ch1s1-2-2.html [ link ]
Rockström, J., Steffen, W., Noone, K., Persson, A., Chapin, FS, Lambin, EF, . . . Foley, JA (2009). Een veilige werkruimte voor de mensheid. Nature, 461(7263), 472-475. [ link via NASA Goddard ]
Steffen, W., Richardson, K., Rockström, J., Cornell, SE, Fetzer, I., Bennett, EM, . . . Sörlin, S. (2015). Planetaire grenzen: Het begeleiden van menselijke ontwikkeling op een veranderende planeet. Science. doi:10.1126/science.1259855 [ aankoop ]

